บทที่ 11 ปากแข็ง...ใจอ่อน

"เฮียมานั่งคิดอะไรอยู่ตรงนี้" วินเอ่ยถาม เมื่อเห็นคนเป็นหัวหน้านั่งอยู่ที่เดิมมานานมากแล้ว

"เปล่า" ตรัยคุณตอบอย่างไม่ใส่

"คิดเรื่องเจ้าตัวเล็กของยูมิอยู่เหรอ" วินถามอีกครั้ง

"กูบอกว่าเปล่า มึงก็จะให้กูคิดให้ได้ใช่ไหมไอ้วิน" ตรัยคุณแสดงความเกรี้ยวกราดออกมาเมื่อถูกจี้ตรงจุด

"ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่ผมเห็นเฮียนั่งอยู่ตรงนี้มาตั้งแต่ช่วงสายๆ นี่มันก็จะเที่ยงแล้ว ผมก็นึกว่าเฮียจะคิดมากเรื่องเจ้าตัวเล็กของยูมิ"

"กูจะไปนั่งคิดมากเรื่องยัยเด็กใจแตกทำไม ก็แค่ลูกหมาตาย จะอะไรกันนักหนา" ตรัยคุณพูดอย่างไม่สบอารมณ์ ทำไมต้องมาหงุดหงิดเพราะเรื่องแค่นั้น

"เฮียแน่ใจนะว่าไม่คิดมาก"

"เออ!" ตรัยคุณกระแทกเสียงใส่อย่างตัดความรำคาญ คำถามของวินกำลังทำให้หงุดหงิดใจมากขึ้น

"วันนี้มีงาน Pet Expo ที่ไบเทค เฮียสนใจไปกับผมไหม ผมว่าจะไปดูลูกแมวลูกหมาให้หลานซ่ะหน่อย"

"กูจะไปทำไม มึงอยากไปก็ไป ไม่ต้องมายุ่งกับกู" ตรัยคุณปฏิเสธทันที แต่สีหน้าแสดงออกว่ากำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

"ตามใจ ผมไปคนเดียวก็ได้" วินบอกแล้วเดินออกไปทันที

งาน Pet Expo @ไบเทคบางนา

"ไหนเฮียบอกจะไม่มาไง" วินเอ่ยถามขณะที่ยืนอยู่ทางเข้างาน กระหยิ่มยิ้มให้กับความปากไม่ตรงกับใจของอีกฝ่าย

"มึงจะพูดมากอะไรนักหนา จะดูไหมลูกแมวลูกหมามึง ไป!" ตรัยคุณว่า ก่อนจะเดินนำเข้างานไปก่อน

"หึ ทำมาโมโหกลบเกลื่อน พวกปากแข็ง ใจอ่อน" วินว่า ก่อนจะเดินตามเข้างานไป

ตรัยคุณกับวินเดินดูตามบูธต่างๆ ที่จัดแสดง มีทั้งสุนัขหลากหลายสายพันธุ์ แมวก็มี สัตว์เลี้ยงแปลกๆ ก็มี

"ได้ยังลูกหมาลูกแมวมึงอ่ะ" ตรัยคุณหันมาถามลูกน้องข้างกายหลังจากเดินมาพักใหญ่

"ผมก็ดูๆ อยู่ แต่ยังไม่ถูกใจ"

"กูไม่เห็นมึงจะดูอะไร เอาแต่เดินตามกูเนี่ย"

"เฮียไม่เห็นตอนผมดูน่ะสิ แล้วเฮียมีตัวไหนถูกใจบ้างไหม"

"ยัง กูอยากได้ลูกหมาสีขาวๆ ตัวเล็กๆ" ตรัยคุณพูดพร้อมทั้งสอดส่ายสายตาหาลูกหมาแบบที่เขาต้องการ

"อ้าว! นี่ตกลงเฮียมาซื้อลูกหมาเหรอ เฮียคิดยังไงถึงจะเลี้ยง เฮียจะเวลาที่ไหนไปดูแลมัน ทุกวันนี้งานก็ท่วมหัวละ ยิ่งใกล้ถึงวันงานแต่งของคุณแทนกับคุณพาย เฮียก็ยิ่งต้องดูแลงานแทนทุกอย่าง ผมว่าถ้าเฮียเลี้ยง มันได้อดตายแน่" วินพูด

"มึงพูดจบยัง"

"จบก็ได้...เฮียดูตัวนั้นสิ เหมือนเจ้าตัวเล็กของยูมิเลย" วินบอก พลางชี้ไปที่เจ้าลูกหมาน้อยสีขาว ขนปุย ที่วิ่งดุ๊กดิ๊กอยู่ในคอก

ตรัยคุณหันไปมองตามที่วินบอก เมื่อเขาเห็น เขาก็เดินตรงไปหามันทันที

บ๊อกๆๆ

"ตัวนี้ขายไหมครับ" วินเอ่ยถามพนักงานที่ยืนอยู่ตรงนั้น

"เมื่อเช้ามีคนจองไว้แล้วค่ะ แต่ถ้าคุณลูกค้าสนใจเดี๋ยวจะถามคนที่จองไว้ว่าจะยังรับอยู่ไหม เพราะเขานัดจะมารับตอนเที่ยง นี่ก็เลยเวลามามากแล้วด้วย" พนักงานบอก

"อ๋อครับ ช่วยจัดการด้วยนะครับ ดูท่าแล้วพี่ชายผมจะชอบมาก"  วินบอกพนักงาน แต่สายตามองไปยังตรัยคุณที่กำลังนั่งเล่นกับเจ้าลูกหมาน้อย

"เฮียชอบไหม ชอบก็ซื้อเลย แล้วก็ซื้อคอกไปให้มันด้วย มันจะได้ไม่วิ่งมาให้เฮียขับรถทับมันอีก"

"มึงคิดดีแล้วใช่ไหมที่พูดออกมา" ดวงตาคมแข็งกร้าวมองหน้าลูกน้องอย่างเอาเรื่อง

"ผมก็พูดเล่น เฮียก็จริงจังเกิน"

"สอบถามให้แล้วนะคะ ทางนั้นเขายกเลิกการจองค่ะ คุณลูกค้ายังสนใจที่จะรับอยู่ไหมคะ"

"ว่าไงเฮีย" วินถาม

"เอาตัวนี้ครับ จัดอุปกรณ์ที่ต้องใช้มาให้ครบ คอกแบบนั้นด้วย แล้วก็อาหารสำหรับมันด้วย" ตรัยคุณตอบตกลงในทันที

"ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ จะรีบไปจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ" พนักงานบอกก่อนจะเดินไปจัดการตามที่ตรัยคุณต้องการ

"มึงยิ้มอะไร" ตรัยคุณเอ่ยถามเมื่อเห็นวินยืนยิ้มอย่างขำๆ

"ผมไปเล่นกับเจ้าตัวเล็กดีกว่า" วินเดินเลี่ยงไปหาเจ้าลูกหมาตัวน้อย ขืนยืนอยู่ตรงนี้อาจกลายเป็นศพโดยไม่รู้ตัว

"พี่ยูมิฮับ เจ้าตัวเย็กไปไหน อาชิจะไปเย่งกับเจ้าตัวเย็ก แต่อาชิไม่เจอเจ้าตัวเย็ก" เด็กชายตัวน้อยวิ่งมาถามยลดาหลังกลับจากโรงเรียน ขณะที่เธอกำลังรดน้ำต้นไม้

"เจ้าตัวเล็กไม่ได้อยู่กับเราแล้วค่ะ เจ้าตัวเล็กไปอยู่บนสวรรค์แล้ว"

"ทำไมล่ะฮับ เจ้าตัวเย็กไม่ยักอาชิกับพี่ยูมิเหรอ" อินทัชถามด้วยความไม่เข้าใจ

"เจ้าตัวเล็กรักอาชิกับพี่ยูมิค่ะ แต่พี่ยูมิดูแลเจ้าตัวเล็กไม่ดี เจ้าตัวเล็กเลยหนีออกมาจากที่กั้นโดนรถทับตาย"

"เจ้าตัวเย็กตายแย้ว ฮือๆๆๆ อาชิเฉียใจ พี่ยูมิ อาชิเฉียใจ" อินทัชร้องไห้คร่ำครวญ

"พี่ยูมิก็เสียใจค่ะ" ยลดาย่อตัวลงแล้วกอดเด็กน้อยไว้แน่น ทั้งคู่กอดปลอบกันอยู่พักใหญ่ จึงชวนกันเดินขึ้นบ้าน

ตรัยคุณนั่งอุ้มลูกหมาน้อยอยู่หน้าบ้าน ยลดาที่กำลังจะเดินเข้าบ้าน เมื่อเห็นเขานั่งอยู่ก็ชะงักเท้า เตรียมจะหันหลังกลับ แต่เขาก็เรียกไว้เสียก่อน เธอยืนมองลูกหมาน้อยที่อยู่ในมือของเขา ทำให้นึกถึงเจ้าตัวเล็ก น้ำตาก็ค่อยๆ ไหลซึมออกมาคลอเบ้าตา

บ๊อกๆๆ

"ฉันซื้อมาให้เธอ" ตรัยคุณบอก พร้อมทั้งยื่นเจ้าลูกหมาน้อยให้เด็กสาว

"ยูมิไม่ชอบ เจ้าตัวเล็กมีได้แค่ตัวเดียว ไปเอามาจากไหน ก็เอาไปคืนเขาเลย"

"ไม่ ฉันจะเลี้ยงไว้เอง"

"เรื่องของนาย แต่ถ้ายูมิมองไม่เห็นแล้วเหยียบมันตาย ก็อย่ามาว่ายูมิแล้วกัน"

"คนใจยักษ์" ตรัยคุณว่า

"ไอ้ฆาตกรใจโหด" ยลดาว่า แล้วก็เดินหนีออกไปทางศาลาริมน้ำ

ตรัยคุณถอนหายใจออกมาเบาๆ นั่งลงไปกับขั้นบันไดหน้าบ้านตามเดิม มองหน้าเจ้าหมาน้อยด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

"เจ้าตัวเย็ก ไหนพี่ยูมิบอกว่าเจ้าตัวเย็กไปอยู่ฉะหวันแย้ว" อินทัชที่เห็นตรัยคุณอุ้มลูกหมาอยู่ ก็ร้องเรียกด้วยความดีใจ

"เจ้านี่ไม่ใช้เจ้าตัวเล็กครับ อาเดย์ซื้อมาให้พี่ยูมิ แต่พี่ยูมิไม่เอา"

"ทำไมล่ะฮับ"

"พี่ยูมิโกรธอาเดย์ เพราะอาเดย์เป็นคนทำให้เจ้าตัวเล็กตาย"    ตรัยคุณบอกด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย

"โอ๋ๆๆ ไม่เป็งไยนะฮับอาเดย์คงเก่ง อาชิยู้ว่าอาเดย์ไม่ได้ตั้งใจ" เด็กน้อยกอดปลอบคนเป็นอา ด้วยรู้ดีว่าอาเดย์ของตนไม่ใช่คนใจร้าย

"อาชิช่วยอาเดย์คิดหน่อยสิ ว่าจะทำยังไงให้พี่ยูมิรับเจ้านี่ไปเลี้ยง"

"อาชิจะช่วยอาเดย์เองฮับ แล้วมันชื่อเจ้านี่เหรอฮับ"

"ไม่ใช่ครับ อาเดย์ยังไม่ได้ตั้งชื่อให้มันเลย อาชิว่าให้เจ้านี่ชื่ออะไรดี"

"อืม...อาชิคิกไม่ออก" เด็กน้อยทำท่าคิด

"เจ้านี่ตัวสีขาว ขนปุยๆ ชื่อชีโร่ดีไหมครับ ภาษาญี่ปุ่นชีโร่แปลว่าสีขาว"

"ดีฮับ ชีโย่ เจ้าชีโย่"

บ๊อกๆๆ

"เจ้าหมาน้อยชอบชื่อนี้ฮับ" อินทัชยิ้มร่าเริง เมื่อเจ้าหมาน้อยเห่าตอบเมื่อเรียกมันว่าชีโร่

"อาเดย์ซื้อคอกมาให้เจ้าชีโร่ด้วยนะ อาชิไปช่วยอาเดย์ทำคอกให้เจ้าชีโร่นะครับ"

"ได้เยยฮับ"

ตรัยคุณกับอินทัชช่วยกันทำคอกของเจ้าชีโร่กันอย่างขะมักเขม้น

"อยู่เฉยๆ นะ เดี๋ยวอาชิช่วยอาเดย์ก่อง ชีโย่อย่าไปไหนนะ" อินทัชวางเจ้าหมาน้อยลง แล้วช่วยคนเป็นอาหยิบนู่นนี่ จนไม่ทันได้มองว่าเจ้าชีโร่วิ่งหายไปแล้ว

"อาเดย์ย้องเหรอฮับ อาชิไปเอาน้ำให้นะฮับ" เด็กน้อยพูดขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของคนเป็นอาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

"ขอบคุณครับอาชิคนเก่ง" ตรัยคุณบอก แล้วลงมือทำคอกต่อ

"นี่ อยากให้มันโดนรถทับหรือยังไง ถึงปล่อยมันวิ่งออกไป" ยลดาอุ้มเจ้าชีโร่เข้ามา แล้วเอ่ยต่อว่าตรัยคุณ

"มันวิ่งออกไปหน้าบ้านเหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิ ทำไมไม่ดูแลมันให้ดี"

"นั่นสินะทำไมไม่ดูแลมันให้ดี" ตรัยคุณย้อน แต่มันทำให้ยลดาโกรธจนหน้าแดง

"ใช่สิ มันเป็นความผิดของยูมิ ยูมิดูแลไม่ดี เจ้าตัวเล็กถึงตาย" ยลดาพูดด้วยความเสียใจ น้ำตาไหลอาบสองแก้ม

"ก็นี่ไง ฉันกำลังทำคอกให้เจ้าชีโร่อยู่เนี่ย มันจะได้ออกไปวิ่งเพ่นพ่านอีกไม่ได้ ถ้าไม่อยากให้มันตายก็มาช่วยกันทำ"

"เจ้าชีโร่เหรอ" เด็กสาวยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ

"ใช่ ก็ที่เธออุ้มอยู่เนี่ยฉันตั้งชื่อให้มันว่าชีโร่ ชื่อญี่ปุ่นเหมือนแม่ของมันไง"

"ยูมิไม่ได้เป็นแม่ของมันสักหน่อยอย่ามาตู่" ยลดาพูดปากยู่

"แล้วใครบอกว่าเธอเป็นแม่ของมัน แม่ของมันอาจจะชื่อริกะ ริเกะ ไอเนะ ไอโนะ อะไรก็ได้"

"งั้นเอาไปเลย เอาไปหาแม่ริกะ ริเกะ อะไรของนายเลยไป" ยลดาว่า แล้วยื่นเจ้าชีโร่คืนตรัยคุณ

"เห็นไหมว่ามือไม่ว่าง ถ้าไม่อยากให้มันตายก็อุ้มมันไว้" ตรัยคุณชูมือที่ถือของสำหรับทำคอกให้เด็กสาวดูเต็มตา แล้วลงมือทำคอกต่อ พลางลอบยิ้มให้กับความกระเง้ากระงอดของยลดา

"ชิ!!!" ยลดาสะบัดหน้าหนี แต่ก็ยอมอุ้มเจ้าชีโร่ไม่ไปไหน

"อาเดย์ น้ำมาแย้วฮับ พี่ยูมิมาช่วยอาเดย์เหรอฮับ" เด็กน้อยวิ่งถือแก้วน้ำมา เมื่อเห็นยลดายืนอยู่ด้วยจึงหันไปถาม

"เปล่าค่ะ พี่ยูมิเอาเจ้านี่มาคืน มันวิ่งออกไปหน้าบ้าน"

"มังชื่อชีโย่ฮับ ไม่ได้ชื่อเจ้านี่"

"นั้นแหละค่ะ"

"พี่ยูมิเยี้ยงเจ้าชีโย่ได้ไหมฮับ"

"เจ้าชีโร่ของอาชิก็มีเจ้าของอยู่แล้วนี่คะ"

"แต่อาเดย์ต้องทำงานให้พ่อแทน อาเดย์จะไม่มีเวยาเยี้ยง แย้วใครจะหาข้าวให้ชีโย่กิงล่ะฮับ พี่ยูมิไม่ฉงฉานชีโย่เหรอฮับ" อินทัชตีหน้าเศร้าขณะให้เหตุผล

"ไม่เป็นไรครับอาชิถ้าไม่มีใครเลี้ยงเดี๋ยวอาเดย์เอาเจ้าชีโร่ไปไว้วัด"

"จะบ้าเหรอ จะเอามันไปไว้วัดได้ยังไง ใจดำ ใจร้าย ถ้าไม่มีเวลาเลี้ยงแล้วจะซื้อมันมาทำไม" ยลดาโวยวาย

"ก็ฉันซื้อมาให้เธอ แต่เธอไม่เอา ฉันก็ไม่มีเวลาเลี้ยงมัน ก็ให้มันไปอยู่วัด ยังไงมันก็มีข้าวกิน ไม่อดตาย"

"ไม่อดตาย แต่จะโดนหมาตัวอื่นกัดตายน่ะสิ ตัวมันเล็กนิดเดียวจะไปสู้ใครได้"

"งั้นเธอก็รับเลี้ยงมันไว้สิ"

"นะฮับ พี่ยูมิเยี้ยงชีโย่นะฮับ อาชิกลับจากโยงเยียงจะได้มาเย่ง แต่ถ้าชีโย่ไปอยู่วัด อาชิจะเย่งกับชีโย่ไม่ได้" อินทัชบอกเสียงอ้อน

"ก็ได้ค่ะ พี่ยูมิจะเลี้ยงชีโร่เอง"

"เย่ๆๆๆ อ่าาาา เปียกเยย" อินทัชชูมือขึ้นด้วยความดีใจ จนลืมไปว่าตัวเองถือแก้วน้ำอยู่ น้ำจึงหกใส่เปียกไปทั้งตัว

"ฮ่าๆๆๆๆ"

"ฮ่าๆๆๆๆ...ชิ!!!" ตรัยคุณกับยลดาพากับหัวเราะขำขันความน่ารักของเด็กชายตัวน้อย แต่พอหันมาสบตากัน เธอก็สะบัดหน้าใส่เขาทันที